شادم که تو هستی

و شادترم از آنکه تو را یافتم و با تو این راه دشوار را طی میکنم

باهر بار دیدنت دوباره شوق زندگی در من شعله می کشد

ای عزیزترینم ،

ای بهترینم

دوستت دارم

هنوز هم میروم

به جایی که نمیدانم کجاست

به اینجا که رسیده ام چیزی نیست جز ...

آخرش را میتوان ساده حدس زد

سرابی از آرزوهای بر باد رفته

چشمه ای به رنگ اشک های شبانه ام

و دفتری از خاطراتی نیمه جان

ولی راه برگشتی نیست

یا شاید دلم نمی خواهد باز گردم.......

آنـگـونه بودم

که از تـمام دنـیا

تـنها

     دلـم

           هـوای تـرا

                       کـرده بود

می گفتم این عجیب است

ایـنـقدر ناگـهانی دل بـستن

از من که  دیـری ست

زیـن خـیل ورشکـسته کـسی را

در خـورد دل نـهادن

                           پیدا نـکرده ام...

تو آنروز ديرتر از حركت عقربه هاي ساعت آمدي

 اما آمدی

 با انگشتان پر مهرت بر در زدی

و من در را گشودم

چشمهايم جان گرفتند

و تو آنجا نرم وآرام كنارم نشستي

همانجا كه حالا هر وقت نيستي نگاهش مي كنم تا دلتنگي هايم كمرنگ شوند

خاطراتم را مرور میکردم

آن روزها که از همین خیابان می گذشتی و پیشم می آمدی

و من از همین پنجره نگاهت میکردم

راستی!

آنروزها چه دیر می آمدی و چه زود می رفتی!!!

ولی بالاخره می آمدی

من امشب ساعتها جای خالیت را نگاه می کردم

و آرزوی دیدارت را داشتم

تو که نیستی تا ببینی...!

 زنی غرق شده در سکوت سرد زمان

خفته در آغوش خیال

و گمگشته در میان هجوم ناله های وژگان

در هجوم ثانیه ها

در افق بی روزن دلتنگی

به خود می نگرم

به خود خود خودم

نمی دانم نمی دانم نمی دانم

یک تحول

یک نگاه تازه

ک رنگ تازه

یک آهنگ تازه

ومن دیگر آنی نیستم که بودم

من خودم هستم

نه دیگری

نه هیچکس

من خودم هستم

خودم خودم و فقط خودم

و دل غم زده ی من به دنبال بهانه است تا تو را یاد کند

آن روز بارانی

زیر آن سقف سنتی که همه سنتهایش تزویر و ریا بود

 نشستیم وسنت شکستیم

و به جای خوردن چای در استکانهای کمر باریک

 چیزی رنگارنگ خوردیم

و از رنگ و یکرنگی و دورنگی گفتیم

و من از هر آنچه داشتم گفتم

از خوبیهای تو

و تو از فردای تارَت

چقدر نگاهت بی تفاوت بود

و می دانستم کسی آن طرف تر هست

که  انتظارت را می کشد

و تو نگاهت به او بی تفاوت نیست

و حالا که می نویسم دلم دریای اندوه است

ترنم صدای باران با بوی خاک چقدر رویایی است

و چقدر با حال من جور است

...

  مي نشينم

   لحظه ها را مرور میکنم

  به دنبال گناهم مي گردم

  آخر چه شد

  شادی کردیم

  چای نوشیدیم

  خندیدیم

  ...

  از زمستان تازمستان

  همین

  تمام

چقدر همه چیز سراب است

و چقدر من تنها تر شده ام

فنجانهای رنگی که برای قهوه خوردنت کنار گذاشته بودم

همچنان دست نخورده باقی ماند و

حرفهای نگفته ام همچنان در دلم ماند و سیاه شد

هر شب سیاهی های دلم را برروی کاغذ پاره ها می ریزم

 امشب آنقدر خسته ام که نایی برای خط خطی کردن ندارم

پلکهایم سنگینی می کنند و بروی هم می افتند

...

می خواهم سر به بیابان بگذارم

دیگر از جنگل هم بیزارم

و از توهم شاید ... شاید گریزانم

واژه ها دیگر نمی آیند

کسی نیست تا خط خطی های دلم را دستی بکشد

و همدردی کند وبا من گریه کند

چه حسی غریبی است

تا ابد تو را نداشتن

تو مي گفتي صدايت را

در اين روزها و شبهاي تنهايي به من مي بخشي

و حالا كه باد تند مي آيد و به شيشه ها مي كوبد

و قصد شكستن آنها را كرده

آيا تو هم قصد شكستن دل مرا كرده اي؟

اما من تندتر از پاهاي بي رحم باد مي دوم

و پنجره ها را محكم مي كنم تا آن اتفاق نيفتد

دلم برات تنگ شده.

 در تاريکي شب شمعی

روشن می کنم ، پشت پنجره می رم

،به دورترين ستاره نگاه ميکنم

ياد تو مي افتم.

به اتاقم می رم،

نامه ای برای تو... که نمی بينمت!